Βάκχες: Τι να πεις περί Javor Gardev & Tiger Lillies το ανάγνωσμα;

Ναι, είναι εκ προοιμίου αδόκιμο να αναφέρεις τον σκηνοθέτη μαζί με τον μουσουργό στην μαρκίζα μιας παράστασης – πόσο μάλλον Αρχαίου Δράματος. Στις Βάκχες όμως του Javor Gardev καθίσταται σχεδόν νομοτελειακό. Γιατί οι Tiger Lillies δεν ντύνουν απλά μουσικά, ένα εξαιρετικά μεταφρασμένο (στα αγγλικά) κείμενο. Το ταλαντεύουν σφοδρά, όπως τσουγκρίζουν βίαια τα ποτήρια σε ένα γλέντι που ξέφυγε. Όταν πια φανερώνεται η πραγματική φύση του καθενός και τα πιο μύχια, όταν έχει διαλυθεί η αυταπάτη που φιλόπονα τρέφουμε για να αντέξουμε την εικόνα μας.

Ο βασικός λόγος που γράφεται το παρόν σημείωμα, δεν είναι για να προστεθεί άλλη μία “παπάντζα” στις στοίβες των “κριτικών” που έχουν ήδη κατακλύσει το διαδίκτυο προς άγραν κλικ και στόριζ (για αγρίους). Στην εποχή μας εξάλλου καθένας θαρρεί πως νομιμοποιείται να γράψει το μακρύ του και το κοντό του. Αποστρέφοντας το βλέμμα από το δάσος που καίγεται και εστιάζοντας στο δεντράκι που γουστάρει (πχ σκηνικό, συναυλιακός χαρακτήρας, έλλειψη διονυσιασμού τύπου Μύκονοοος του Κάδμου, όχι αρκούντως θρηνιτικό μοτίβο Αγαύης κοκ)

Ο μύθος των Βακχών ήταν και θα παραμείνει συγκλονιστικός από μόνος του, νυν και αεί. Δεν έχει ανάγκη από τις δικές μας ερμηνείες και αρχετυπικές αγκυλώσεις. Και η αιρετική ματιά του σκηνοθέτη, κατάμακρα από τη συνήθη ελληνική αισθητική, μας άφησε μια χθόνια αίσθηση, απόκοσμη και απροσδιόριστα οικεία: «Υπήρξες ποτέ ευτυχισμένος;».

Το δάσος όμως θα συνεχίσει να καίγεται. Με τον Διόνυσο από ψηλά (ή μήπως τα έγκατα;) να λιάζει ακόρεστος τα αχαμνά του. Στον σκοτεινό ρυθμό του βρετανικού συγκροτήματος – με φωνές ηλεκτρικές – μες τις υπόγειες στοές του υποσυνείδητου μας που σκάβει καθόλη την παράσταση ο υποβλητικός χορός των Μαινάδων.

Η διονυσιακή ερμηνεία του Λεονίντ Γιόβτσεφ σου μυρμηγκιάζει μυαλό και σώμα. Εξαιρετικός ο Σάμιουελ Φίνζι καθώς και ο Μιχαήλ Ταμπακάκης. Την παράσταση όμως κλέβει ο Αλέξανδρος Μυλωνάς με μια περφόρμανς, βγαλμένη θαρρείς από ανθολογία του National Theatre. Μουσική και χορός τα παμε – σε παρασέρνουν με τον παραπειστικά παιγνιώδη τόνο τους, στα βάθη ενός δάσους που θα καεί.

Όχι φίλε, μην περιμένεις ότι θα βγάλεις άκρη ή συμπερασματάκι από το παραλήρημα που διάβασες εδώ. Να πας απλά να δεις την παράσταση. Γιατί κάποιες εμπειρίες δεν μπαίνουν σε καλούπι και ορθολογική ανάγνωση. Δεν περιγράφω άλλο…

«Βάκχες» του Ευριπίδη

Σκηνοθεσία: Javor Gardev
Προσαρμογή: Ιωάννα Ρεμεδιάκη, Javor Gardev
Μουσική: Martyn Jaques
Μουσικοί επί σκηνής: The Tiger Lillies (Martyn Jaques, Adrian Stout, Budi Butenop)
Διόνυσος: Leonid Yovchev
Τειρεσίας: Samuel Finzi
Κάδμος: Αλέξανδρος Μυλωνάς
Αγαύη: Λουκία Μιχαλοπούλου
Πενθέας: Μιχαήλ Ταμπακάκης
Άγγελος: Ivan Yurukov
Εξάγγελος: Martin Dimitrov
Θεράπων: Ivan Nikolov
Χορός Βακχών: Kremena Slavcheva, Ξένια Γραμματικού, Δανάη Σταματοπούλου, Αλεξάνδρα Γκαϊτατζή, Nadya Keranova, Νεφέλη Ανθοπούλου, Ελένη Θυμιοπούλου, Alexandra Svilenova, Αγγελική Κιντώνη, Ζωή Ευθυμίου, Ευθυμία Δανιηλίδου, Πολυξένη Σπυροπούλου
Σκηνογραφία: Nikola Toromanov,Tsetska Ivaylova, Svetoslav Mitov, Teodor Kiryakov

Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη, Nikol Mechkarska
Χορογραφία: Uršula Teržan
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου, Κατερίνα Βουτσά, Αριστοτέλης Αρμάντο Μέμα
Δραματουργική ανάλυση: Ιωάννα Ρεμεδιάκη, Pavlina Dublekova
Βοηθοί σκηνοθέτη: Lyuba Todorova, Elena Kostova, Kristina Zaharieva
Μοδίστρες: Ζωή Βλάχου, Όλγα Σαλονικίδου, Ζωή Χρυσοχόου
Διεύθυνση παραγωγής και σκηνής: Bogdan Dimitrov
Ήχος: Τίτος Καργιωτάκης, Ορέστης Πατσινακίδης
Συμπαραγωγή: Εθνικό Θέατρο Βουλγαρίας Ivan Vazov– Φεστιβάλ Αθηνών/Επιδαύρου- Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος
Επικοινωνία: Press Office Ρίτα Σίσσιου
Social media «Άποψη»: Δημήτρης Κοντογιάννης
Αγγλική μετάφραση: Dorotea Tabakova