Το προσευχητάρι του Κ. Βήτα

Δεν είναι για να ειπωθούν πολλά για την παράσταση “Εννιά νούφαρα από τη νεκρή όχθη” του Κωνσταντίνου Βήτα στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου. Όχι επειδή δεν το αξίζει. Αλλά επειδή θα έμοιαζε με προδοσία του άβατου της εξομολόγησης.

Λίγοι ξέρουν ότι το ατμοσφαιρικό αρχαίο θεατράκι τής Παλαιάς Επιδαύρου είναι αρχαιότερο τού «Μεγάλου». Ίσως για αυτό και λίγοι κοινώνησαν το προσευχητάρι του Κ. Βήτα, τουλάχιστον την Παρασκευή. Θα μου πεις, έπεσε πάνω στις εξαιρετικές “Βάκχες”. Ίσως πάλι πήγαν όλοι το Σάββατο αντάμα με την πρώην πρόεδρο της Δημοκρατίας.

“Τα Εννιά νούφαρα από τη νεκρή όχθη δεν είναι απλώς τραγούδια – είναι ψυχές που πλανώνται ανάμεσά μας, σκιές ενός παλιού κόσμου που χάθηκε ή μετουσιώθηκε σε κάτι άλλο. Είναι μια ποιητική αναφορά στη μετανάστευση των Ελλήνων του εικοστού αιώνα, στη νοσταλγία, την απώλεια και την αναζήτηση ταυτότητας.”

Η Ποίηση έρχεται και μας βρίσκει όταν την αναζητούμε, κάθε που επικαλούμαστε το Αόρατο, το Άρρητο, το Άγνωστο, το Άφατο…

Ο Κ. Βήτα δεν διασκεύασε, ούτε τραγούδησε. Παρουσιάστηκε μπρος μας εύθραυστος και κάτισχος, θαρρείς νηστευμένος. Μα συνάμα έμπλεος συγκίνησης και άφεσης. Σχεδόν μετέωρος πάνω από την αργολική γη – σαν βυζαντινή αγιογραφία που μεσολαβεί με τα άχραντα μυστήρια του κοινού μας παρελθόντος και συλλογικής μνήμης.

Το αποτέλεσμα ήταν μια γέφυρα, χτισμένη με ένα αμάλγαμα πρωτάκουστων υλικών – αλλού ασφαλής και οικεία, αλλού ασταθής και μαμή αβεβαιότητας – θαρρείς και οι λέξεις τρίζουν πάνω στις νότες κι ανακαλούν τον σπαρακτικό λυγμό της κόρης που θυσιάστηκε στα ακρόβαθρα – αχολόγημα που σε κάνει να τρέμεις…

Κι αν δεν με πιστεύεις, άκου τον Λαβύρινθο του Σωκράτη Μάλαμα όπως ποτέ δεν θα μπορούσες να τον φανταστείς. Και ψυχανεμίσου την παρηγοριά μας όταν μετά το πρώτο σφίξιμο του ανοίκειου, νοιώσαμε νότα, νότα ότι ένα ιδρωμένο και το ίδιο αγχωμένο με το δικό μας χέρι, μας οδηγεί σε ένα ασφαλές μονοπάτι κάτω από τα αλάθητα σημάδια του πορτοκαλί γαλαξία τού αργολικού δειλινού.

ΥΓ1. Το κοινό απέμεινε εκστατικό αν και παραξενισμένο. Και μόνο στο περπάτημα στο μονοπάτι προς το λιμάνι, άρχισαν να ζωντανεύουν οι συζητήσεις, εντονότερες και πιο θερμές όσο περνούσε η ώρα. Όπως ακριβώς συμβαίνει μετά από κάτι που θα θυμάσει για καιρό…

ΥΓ2. Όταν έχεις διαβάσει στο δελτίο τύπου του Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου ότι “τα ρεμπέτικα του Παπαϊωάννου συνομιλούν με τα δημοτικά τραγούδια, με τρόπο λιτό αλλά φορτισμένο”, ίσως να περιμένεις κάτι διαφορετικό.