“Ανεξάρτητα Κράτη” – μια αντιδημοφιλής άποψη
Ας πάμε λίγο στη “viral” παράσταση “Ανεξάρτητα Κράτη”. Σεμινάριο για το πως μια πνευματώδης ιδέα μπορεί εύκολα (έως ηθελημένα; ) να γλιστρήσει σε μία φουλ επιτηδευμένη παράσταση που εκβιάζει το συναίσθημα και αναλώνεται σε επιδερμικά κλισέ που θαρρείς και έχουν αυτοσκοπό να κολλακέψουν συγκεκριμένο ακροατήριο – που θα εξασφαλίσει διαδοχικά “sold out” συμβεβλημένων θεατών…
Είναι πραγματικά ενδιαφέρον πόσο δήθεν «ψαγμένα» θεατρικά κείμενα, που η ρηχότητα τους συναγωνίζεται ταμιευτήρα των Κυκλάδων τον Αύγουστο, μας παρουσιάζονται σαν αιχμηρά, πολιτικά μανιφέστα που θα κάνουν «ντα» το «σύστημα» και ταυτόχρονα θα ανοίξουν βεντάλια πλειάδας κοινωνικοπολιτικών θεμάτων.
Από την κρατική βία και τη διαπλοκή, τη φαλλοκρατία και την πολιτική αναλγησία της 4ης εξουσίας, μέχρι τη «πομπώδη» αλληγορία του βιασμού της αλήθειας, με τον βιασμό της νεαρής δημοσιογράφου από τον διευθυντή του «Βήματος». Σαν χωριάτικη σαλάτα καλά ανακατεμένη για παπάρες, με… κάπαρη την παντελώς ασυνάρτηση έπαρση της Παλαιστινιακής σημαίας στην Αυλάια.
Συνθηματολογία Εξέδρας
Η αλήθεια είναι πως μάλλον είμαι κομματάκι αρνητικά προκατειλλημένος, καθώς για κακή μου τύχη μπήκα οριακά στο θέατρο Χώρα – που τύχη να παρκάρεις εγκαίρως στα ορεινά της Πατησίων – και άρχισα να κατουριέμαι περίπου στο πρώτο ημίωρο της παράστασης. Όχι από τα γέλια ή την αγωνία, απλά ου γαρ έρχεται μόνον…
Δεν μπορεί, θα κάνει ένα διάλειμμα στο… ημίχρονο σκέφτηκα, ειδικά αφού ο υποδόρια καταγγελτικός τόνος, θύμιζε όλο και περισσότερο συνθηματολογία εξέδρας που «φορτώνει» από τα σφυρίγματα «πουλημένου» διαιτητή.
Το «κράτος της Αθήνας» όμως το έκανε και πάλι το θαύμα του και η παράσταση, όχι μόνο δεν έκανε διάλειμμα – λογικό θα μου πεις, γιατί έτσι θα κινδύνευε να το σκάσουν οι μισοί – αλλά είχε και τον ατελείωτο. Και ο ταλαιπωρημένος μου… προστάτης ταυτίστηκε αναπάντεχα εντέλει με τον δημοσιογραφικό προστάτη των ισχυρών και της επάρατου δεξιάς που δολοφόνησε κατά παραγγελία του Χρήστου Λαμπράκη.
Το κείμενο είναι εξαιρετικά αδύναμο, επιφανειακό και τετριμμένο. Τα τέλη της δεκαετίας του ’70 εξαντλούνται στα έπιπλα του γραφείου και τα κοστούμια (τα οποία είναι επιτυχημένα). Ο ρεαλισμός στη σκηνή έχει επιτευχθεί σε σαφώς ανώτερο επίπεδο από τους Κεχαϊδή στο θέατρο και Ρ. Χαραλαμπίδη στον κινηματογράφο εδώ και δεκαετίες. Οι ερμηνείες σώζουν κάπως την κατάσταση αλλά οι δύο ώρες δεν περνάνε με τίποτα. Δεν μας αξίζει αυτό το θέατρο!
Επίμετρο
Όχι δεν θα κάνω επιμέρους σχόλια για τις ερμηνείες – καθένας με τη μανιέρα του εξυπηρετεί τη σκηνοθετική/συγγραφική γραμμή. Ξεχωρίζει βέβαια η τρομερά πειστική ερμηνεία του Θάνου Αλεξίου που δίνει ρέστα σαν βδελυρός διευθυντής της εφημερίδας και η αφοπλιστική αμηχανία της εκμαυλιστικά όμορφης (ομολογουμένως) πρωταγωνίστριας. (Θε μου να μ’ έπλαθες… Ζορό/ να σώσω την Άλκηστις Ζιρώ).
Υπάρχει κράτος; Αυτό αναρωτιόταν ο τίτλος της πρωϊνής έκδοσης της εφημερίδας «το Βήμα» το καλοκαίρι του ’78, πίεζοντας για έφοδο στο σπίτι του γιατρού Βασίλη Τσιρώνη. Ο οποίος μετά από καταδίωξη της αστυνομίας, έχει κλειστεί στο διαμέρισμά του στο Φάληρο και κατόπιν τετράμηνης πολιορκίας το έχει κυρήξει “Ανεξάρτητο Κράτος”.
Το ενδιαφέρον είναι πως η εφημερίδα που ουσιαστικά προετοιμάζει το έδαφος και την κοινή γνώμη για κατασταλτική επιχείρηση της αστυνομίας, ανήκε στον προοδευτικό χώρο και μαχόταν την κυβέρνηση Καραμανλή.
Περισσότερο ενδιαφέρον είναι πως στο κείμενο του έργου «Ανεξάρτητα Κράτη», που βασίζεται στην υπόθεση, φωτογραφίζεται ανάλγυφα η εφημερίδα «το Β…» με επικεφαλής «τον κύριο Χρήστο», αλλά χωρίς ποτέ να βάλει τα χέρια στον… Τύπο των ήλων και να ακουστεί το πλήρες όνομα εφημερίδας και διευθυντή – πόσο “επαναστατικό”…
ΥΓ. Θα ήταν άδικο να μην αναφέρω, πως η συντριπτική πλειοψηφία από ένα αρκούντως ετερόκλητο μείγμα φίλων – από θεατρόνηδες μέχρι στοιχηματζήδες και από λοατκιστές μέχρι παλαιοδεξιούς – ενθουσιάστηκαν με την παράσταση και… πίνουν κρασί (ακριβό) στο όνομα της! Οπότε πιθανότατα τα όσα διαβάσατε, να φταίνει η κακιασμένη μου η γραφίδα ή/και ο ταλαιπωρημένος μου προστάτης, συμπαθάτε με!! (ειδικά η Άλκηστις – Συγχώρεσε με Άλκηστις Ζιρώ, στα όνειρα μου σε θωρώ!!)
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Κείμενο: Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Γιώργος Παλούμπης
Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης
Σκηνογράφος – Ενδυματολόγος: Νατάσσα Παπαστεργίου
Πρωτότυπη μουσική: Κώστας Νικολόπουλος
Σχεδιασμός φωτισμών: Βασίλης Κλωτσοτήρας
Σχεδιασμός ήχου: Ανδρέας Μιχόπουλος
Video Design: Αποστόλης Κουτσιανικούλης
Βοηθός σκηνοθέτη: Παναγιώτα Παπαδημητρίου
Βοηθός σκηνογράφου – ενδυματολόγου: Μαριάνθη Ράδου
Ακούγονται οι μουσικοί:
Θάνος Καζαντζής – τύμπανα
Νίκος Παπαϊωάννου – μπάσο, analog synth
Κώστας Νικολόπουλος – κιθάρες
Παίζουν: Θάνος Αλεξίου, Στέλιος Δημόπουλος, Βασιλική Διαλυνά, Άλκηστις Ζιρώ, Ελεάνα Καυκαλά, Μάκης Παπαδημητράτος, Στάθης Σταμουλακάτος, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος
Στο ραδιόφωνο ακούγεται η φωνή της Παναγιώτας Παπαδημητρίου.