Μετά τα πρώτα μέτρα και το νοσταλγικό γρέζι – σαν μέλι των γκρεμών – της ικαριώτικης βραχνάδας, νοιωθεις να σε μουδιάζει μια πρωτόγνωρη αίσθηση, που πέρα από το deja Vu της γραμμής Πατήσια – Βικτώρια, κουβαλά το αναπάντεχο συναπαντήματος με φίλο αγαπημένο που είχες να τον δεις δεκαετίες κι ανάθεμα αν θα τον γνώριζες.

Διαβάστε περισσότερα