Σταυριανός ο Μελωδός

“Είναι φορές που σκέφτομαι τη μοίρα των ανθρώπων
ερχόμαστε και φεύγουμε χνουδακια στο βοριά
κι εσύ γελάς και λούζεσαι στα φώτα ξένων τόπων και με την άκρη του φρυδιού μου σκίζεις την καρδιά
Το πιο μεγάλο ψέμμα κράτα το για μένα
το πιο μεγάλο ψέμμα της γης”…

Από τους πιο λυρικούς (μελιρρυτος δι’ηχου) συνθέτες της μουσικής μας, ο Γιώργος Σταυριανός, μας άφησε κι αυτός με το χθεσινό λυσσομανι – Σταυριανός ο Μελωδός…

Και μας αφήνει πίσω, ένα μάταιο πλήθος που… “μάταιο πλήθος, τον ουρανό γυρεύει που συνετρίβη”

όπως όλοι οι αγαπημένοι που μας στόλισαν με τραγούδια τα χείλη στις “μεγάλες” μας στιγμές…

Θαρρώ πως ήταν χθες που μεθυσμένοι απ’ την νιότη και την ανεμελιά μιας φωτεινής εποχής, τραγουδούσαμε παρέα στο Πεδίο του Άρεως.

Κι ας είχα χρόνια να τον ακούσω – που να χωρέσει σε ραδιοφωνική playlist και φευ, τις κασέτες μου τις έλιωσε ο νόστος – οι μελωδίες του κουβαλούν αναλλοίωτη τη συγκίνηση. Σαν κρυμμένη κάψουλα που περικλείει την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας και την ελπίδα πως θα βρουν να την ψηλαφησουν κάποτε τα παιδιά μας…

Μα εσύ γελάς σαν πρώτα

είσαι πάλι μες στα φώτα

μα εσύ γελάς και φεύγεις

δε σε γνώρισα ποτέ.